Μετά από μακροχρόνια πάλη με τη γραφειοκρατία, το εργοστάσιο ζυθοποιίας επί της λεωφόρου Συγγρού μεταμορφώνεται για να στεγάσει την εικαστική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.Το εργοστάσιο της ζυθοποιίας Φιξ αποτελεί εξήντα και πλέον χρόνια ορόσημο για την ελληνική πρωτεύουσα. Το κτήριο, λίγα λεπτά μακριά από την Ακρόπολη, έστεκε στη λεωφόρο εγκαταλελειμμένο και μισογκρεμισμένο περισσότερο από δύο δεκαετίες. Με την οριζόντια διάστασή του, τις καθαρές γραμμές και τις συνεχείς τζαμαρίες του ισογείου, το τσιμεντένιο κτήριο του 1957, που φέρει την υπογραφή του πρωτοπόρου Έλληνα αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου, αποτελεί ένα σπάνιο δείγμα μεταπολεμικής βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.
Με το κλείσιμο του εργοστασίου το 1961, άρχισε ένας έντονος προβληματισμός σχετικά με τη διατήρηση και την αξιοποίησή του. Τον Φεβρουάριο του 2000, το κτήριο, με έκταση 18.142 τ.μ., παραχωρείται ως προσωρινή στέγη στο νεοσύστατο τότε Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) με διευθύντρια την Κατερίνα Κοσκινά. Η ανακατασκευή του ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 και αρχίζει ένας αγώνας με τη γραφειοκρατία, ένας κύκλος διαφωνιών και οικονομικών διαβουλεύσεων για την τελική διαμόρφωση του κτηρίου σε Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Τον περασμένο Οκτώβριο έγινε το πρώτο μεγάλο βήμα ολοκλήρωσής του με τα εγκαίνια της περιοδικής έκθεσης «Κρίσιμοι διάλογοι: Αθήνα - Αμβέρσα» και την παρουσίαση 70 και πλέον έργων που διαρθρώνονται σε 22 θεματικές παρουσιάζοντας σε «πρώτη προβολή» μερικά από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης εικαστικής σκηνής.
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που κοσμεί πια τον ελληνικό πολιτιστικό χάρτη, δεν έχει περάσει απαρατήρητο από τον διεθνή Τύπο. «Ένα στολίδι του ελληνικού πολιτισμού», όπως περιγράφεται από τους «New York Times», το «Condé Nast Traveler», το «The Spaces» και το «Widewalls», ενώ φιγουράρει τρίτο στη λίστα του «Guardian» με τα δέκα πιο εντυπωσιακά μουσεία του 2017.
Ιδιαίτερη στιγμή για το μουσείο, η φιλοξενία της κορυφαίας έκθεσης σύγχρονης τέχνης στην Ευρώπη, Documenta. Από τον ερχόμενο Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο, μετά από πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή της περίφημης διοργάνωσης του Κάσελ Adam Szymczyk, θα πραγματοποιηθεί στην ελληνική πρωτεύουσα η 14η διοργάνωση της διεθνούς έκθεσης, υπό τον τίτλο εργασίας «Μαθαίνοντας από την Αθήνα».
Η Αθήνα της κρίσης, αλλά και η Αθήνα της αντίστασης και της δημοκρατίας ή του ελλείμματός της, ήταν η πρόκληση για τους διοργανωτές –μετά την Καμπούλ, το 2012– για να φύγουν από το γερμανικό έδαφος και την έδρα τους και να «μεταναστεύσουν» προσωρινά στον Νότο, καλλιεργώντας μεγάλες προσδοκίες για τη συνάντησή μας με τη σύγχρονη τέχνη. Μια έκθεση που θα επιχειρήσει προφανώς να δώσει μια νέα ερμηνεία για τη μετάβαση των χωρών από τις δικτατορίες στις σημερινές δημοκρατίες και την προφανή παρακμή τους.
Βγαίνοντας από το μετρό στη στάση Συγγρού-Φιξ, το κτήριο επιβάλλεται με τον δυναμισμό της φόρμας, τις καθαρές και λιτές γραμμές, τα μεγάλα ανοίγματα και την εμφατική ανάδειξη του οριζόντιου άξονα. Περνώντας την κόκκινη πύλη- είσοδο του μουσείου, προβάλλει το αυστηρό, λευκό, ευρύχωρο εσωτερικό του. Σύντομα το κτήριο θα διαθέσει δύο και πλέον από τους ορόφους του για την παρουσίαση της μόνιμης συλλογής του, ενώ θα διαθέτει χώρους για περιοδικές εκθέσεις, συνέδρια, εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, βιβλιοθήκη.
Οι συσχετισμοί με τα τεκταινόμενα στα δικά μας εικαστικά σύνορα είναι καθόλα φυσιολογικοί, καθώς η αντίστοιχη δική μας συλλογή σύγχρονης τέχνης παραπαίει εδώ και δεκαετίες ανάμεσα στην έλλειψη πολιτικού πολιτισμικού οράματος και αδιαφορίας ως προς την αναγκαιότητα ανάγνωσης της σύγχρονης ιστορίας μέσα από το εικαστικό αφήγημα.
www.philenews.com
Με το κλείσιμο του εργοστασίου το 1961, άρχισε ένας έντονος προβληματισμός σχετικά με τη διατήρηση και την αξιοποίησή του. Τον Φεβρουάριο του 2000, το κτήριο, με έκταση 18.142 τ.μ., παραχωρείται ως προσωρινή στέγη στο νεοσύστατο τότε Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) με διευθύντρια την Κατερίνα Κοσκινά. Η ανακατασκευή του ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 και αρχίζει ένας αγώνας με τη γραφειοκρατία, ένας κύκλος διαφωνιών και οικονομικών διαβουλεύσεων για την τελική διαμόρφωση του κτηρίου σε Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Τον περασμένο Οκτώβριο έγινε το πρώτο μεγάλο βήμα ολοκλήρωσής του με τα εγκαίνια της περιοδικής έκθεσης «Κρίσιμοι διάλογοι: Αθήνα - Αμβέρσα» και την παρουσίαση 70 και πλέον έργων που διαρθρώνονται σε 22 θεματικές παρουσιάζοντας σε «πρώτη προβολή» μερικά από τα σημαντικότερα έργα της σύγχρονης εικαστικής σκηνής.
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που κοσμεί πια τον ελληνικό πολιτιστικό χάρτη, δεν έχει περάσει απαρατήρητο από τον διεθνή Τύπο. «Ένα στολίδι του ελληνικού πολιτισμού», όπως περιγράφεται από τους «New York Times», το «Condé Nast Traveler», το «The Spaces» και το «Widewalls», ενώ φιγουράρει τρίτο στη λίστα του «Guardian» με τα δέκα πιο εντυπωσιακά μουσεία του 2017.
Ιδιαίτερη στιγμή για το μουσείο, η φιλοξενία της κορυφαίας έκθεσης σύγχρονης τέχνης στην Ευρώπη, Documenta. Από τον ερχόμενο Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο, μετά από πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή της περίφημης διοργάνωσης του Κάσελ Adam Szymczyk, θα πραγματοποιηθεί στην ελληνική πρωτεύουσα η 14η διοργάνωση της διεθνούς έκθεσης, υπό τον τίτλο εργασίας «Μαθαίνοντας από την Αθήνα».
Η Αθήνα της κρίσης, αλλά και η Αθήνα της αντίστασης και της δημοκρατίας ή του ελλείμματός της, ήταν η πρόκληση για τους διοργανωτές –μετά την Καμπούλ, το 2012– για να φύγουν από το γερμανικό έδαφος και την έδρα τους και να «μεταναστεύσουν» προσωρινά στον Νότο, καλλιεργώντας μεγάλες προσδοκίες για τη συνάντησή μας με τη σύγχρονη τέχνη. Μια έκθεση που θα επιχειρήσει προφανώς να δώσει μια νέα ερμηνεία για τη μετάβαση των χωρών από τις δικτατορίες στις σημερινές δημοκρατίες και την προφανή παρακμή τους.
Βγαίνοντας από το μετρό στη στάση Συγγρού-Φιξ, το κτήριο επιβάλλεται με τον δυναμισμό της φόρμας, τις καθαρές και λιτές γραμμές, τα μεγάλα ανοίγματα και την εμφατική ανάδειξη του οριζόντιου άξονα. Περνώντας την κόκκινη πύλη- είσοδο του μουσείου, προβάλλει το αυστηρό, λευκό, ευρύχωρο εσωτερικό του. Σύντομα το κτήριο θα διαθέσει δύο και πλέον από τους ορόφους του για την παρουσίαση της μόνιμης συλλογής του, ενώ θα διαθέτει χώρους για περιοδικές εκθέσεις, συνέδρια, εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, βιβλιοθήκη.
Οι συσχετισμοί με τα τεκταινόμενα στα δικά μας εικαστικά σύνορα είναι καθόλα φυσιολογικοί, καθώς η αντίστοιχη δική μας συλλογή σύγχρονης τέχνης παραπαίει εδώ και δεκαετίες ανάμεσα στην έλλειψη πολιτικού πολιτισμικού οράματος και αδιαφορίας ως προς την αναγκαιότητα ανάγνωσης της σύγχρονης ιστορίας μέσα από το εικαστικό αφήγημα.
www.philenews.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου