Μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, το φωτογραφικό σύμπαν του Σταύρου Σταματίου, είναι χτισμένο με χαμένες μνήμες. Ένας φωτογράφος που δεν αισθάνεται κατάσκοπος της πραγματικότητας αλλά ένα παιδί που βλέπει τον κόσμο κάθε μέρα με περιέργεια. Ας ακούσουμε τι έχει να πει στο LIFO.gr:
—Θέλω από την αρχή αυτής της συνέντευξης να σας εκμυστηρευτώ την πρώτη σκέψη που έκανα όταν είδα ασπρόμαυρες φωτογραφίες σας τυχαία ένα βράδυ στο ίντερνετ: Μοιάζουν με ποιήματα. Όπως στα ποιήματα κάθε στίχος έχει την σημασία του έτσι νομίζω το ίδιο συμβαίνει και στις φωτογραφίες σας.
Το μαγικό με τη φωτογραφία είναι ότι μέσα σε ένα παραλληλόγραμμο πλαίσιο αποκόπτεται ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Αυτά που αποφασίζει να κρατήσει μέσα στο κάδρο του ο φωτογράφος είναι το ίδιο σημαντικά με αυτά που αφήνει εκτός. Ό,τι μένει εντός αποτελεί τη δική του πρόταση, την άποψή του για τον κόσμο, μια καθαρά υποκειμενική προσέγγισή του. Σε μη στατικά θέματα οι αποφάσεις λαμβάνονται ταχύτατα, σχεδόν ενστικτωδώς. Όταν επιστρέφω στη βάση μου και μπορώ να δω τις εικόνες στην οθόνη του υπολογιστή, επιλέγω αυτές που θεωρώ πιο άρτιες. Εκεί έχω πλέον τον χρόνο να εξετάσω κατά πόσο η σύνθεση με ικανοποιεί (και ως σύνολο και ως προς τα επιμέρους στοιχεία της) και να επιλέξω ποιες φωτογραφίες θα κρατήσω και ποιες όχι. Συχνά κρατάω και κάποια «αποτυχημένα» καρέ ως τεκμηρίωση, κάτι σαν τα κοντάκτ που κάνουμε όταν χρησιμοποιούμε φιλμ.
—Έχετε πει σε μια συνέντευξη: «Δεν θεωρώ τα άλογά μου «όμορφα», τα βλέπω περισσότερο ως επαναστάτες ή ως σιωπηλούς μάρτυρες». Θα θέλατε αυτό να μας το αναλύσετε λίγο περισσότερο;
Ξεκίνησα να φωτογραφίζω τα άλογα χωρίς να έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου τι ήταν αυτό που με ωθούσε να το κάνω. Κάποια στιγμή παρουσίασα ένα πρώιμο στάδιο αυτής της δουλειάς σε ένα portfolio review με τον Χάρη Κακαρούχα και οι ερωτήσεις του με ώθησαν να ψάξω μέσα μου. Αισθάνομαι αντιφατικά πράγματα γι’ αυτά τα υπέροχα ζώα: ένα μίγμα θαυμασμού και φόβου, αυτό που αποκαλούμε δέος. Τα άλογα υπήρξαν σύντροφοί μας από την αρχή, μας συντρόφεψαν στον καθημερινό μόχθο, στις μάχες, στις γιορτές, έχουν γίνει μάρτυρες της ιστορίας του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι φορές που, ενώ υποτίθεται πως είμαι ο παρατηρητής, αισθάνομαι ότι είμαι εγώ το αντικείμενο της παρατήρησής τους.
—Πού βρίσκεται η ομορφιά για εσάς;
Στην αυθεντικότητα.
www.lifo.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου