Η ηλιακή ενέργεια αργά αλλά σταθερά κατακτά ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της συνολικά παραγόμενης ενέργειας στον πλανήτη. Η πρόοδος έρχεται αργά διότι δυστυχώς η εκμετάλλευσή της δεν είναι ακόμα ιδιαίτερα αποδοτική αλλά και ταυτόχρονα ακριβή για τον μέσο πολίτη. Παρόλα αυτά η κατάσταση σήμερα δείχνει ότι είναι η μόνη ανανεώσιμη πηγή ενέργειας η οποία είναι σταθερή, σε μεγάλη ποσότητα και ανεξάντλητη σε βάθος χρόνου. Αν σκεφτούμε ότι η ενέργεια που παρέχει ο ήλιος στην επιφάνεια της γης σε ΜΙΑ μόνο ώρα, ισοδυναμεί με την ενέργεια που καταναλώνει ολόκληρος ο πλανήτης σε ΈΝΑΝ ολόκληρο χρόνο, αρκεί να την λάβουμε σοβαρά υπόψιν και να κάνουμε ότι είναι δυνατό για την μέγιστη εκμετάλλευσή της.
Το καλοκαίρι έγινε ένα διεθνές συμπόσιο στην Γερμανία όπου χημικοί από πολλές χώρες του κόσμου, όπως Κίνα, Γερμανία, Ιαπωνία, Αγγλία, ΗΠΑ, συναντήθηκαν με σκοπό την από κοινού συζήτηση και εύρεση λύσεων για τέτοιου είδους θέματα. Η ανάγκη για εύρεση πρωτοποριακών λύσεων για την ηλιακή ενέργεια είναι πλέον επιτακτική μιας και τα αποθέματα σε ορυκτά καύσιμα (όσο αισιόδοξες προβλέψεις και να κάνουν κάποιοι) τελειώνουν. Κοινή πεποίθηση όλων των παρευρισκομένων ήταν ότι η ανθρωπότητα πρέπει πλέον να απεξαρτηθεί από τα ορυκτά καύσιμα όσο γίνεται πιο σύντομα και να δοθεί βάρος στην ανάπτυξη και εξέλιξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Τα τέσσερα βασικότερα σημεία που επικεντρώθηκε το συνέδριο ήταν η ανάπτυξη τεχνητών υλικών φωτοσύνθεσης (το λεγόμενο τεχνητό φύλλο), η κατασκευή περισσότερο αποδοτικών φωτοβολταϊκών, η παραγωγή βιοκαυσίμων με τη βοήθεια της ηλιακής ενέργειας, και το ακανθώδες θέμα της αποθήκευσης και διανομής της ηλιακής ενέργειας.
Το θέμα στο οποίο επικεντρώθηκε το συμπόσιο ήταν η τεχνητή φωτοσύνθεση, και νέες ιδέες και μέθοδοι με τις οποίες μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Όπως γνωρίζουμε τα φύλλα των φυτών μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε χημικό καύσιμο μέσω της φωτοσύνθεσης. Οι επιστήμονες εδώ και καιρό προσπαθούν να αντιγράψουν την συγκεκριμένη διαδικασία μιας και η δυνατότητα μετατροπής της ηλιακής ενέργειας σε ένα χρήσιμο καύσιμο θα ήταν ιδανική. Όμως αν και αυτό έχει γίνει εφικτό μέχρι ένα βαθμό, παραμένουν ακόμα μερικές τεχνικές δυσκολίες και το σημαντικότερο, η δυνατότητα εμπορικής αξιοποίησης της διαδικασίας.
Στο συμπόσιο όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, πολύ σημαντική επίσης ήταν η παρουσία του Ιάπωνα χημικού Kazunari Domen από το πανεπιστήμιο του Τόκιο, ο οποίος ανέφερε την πρόοδο που έχουν κάνει σε ειδικούς καταλύτες για την αποδοτικότερη διάσπαση του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο. Συγκεκριμένα η διαδικασία η οποία έχουν αναπτύξει ονομάζεται ” photocatalytic overall water splitting” δηλαδή διάσπαση του νερού με φωτοκαταλύτη, και χρησιμοποιεί ειδικά νανοσωματίδια τα οποία ενεργοποιούνται μέσω του ηλιακού φωτός. Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα όπως αναφέρει, είναι ότι η συγκεκριμένη διαδικασία που έχουν αναπτύξει είναι αποδοτικότερη και αρκετά πιο οικονομική σε σχέση με ότι υπάρχει μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με τον Ιάπωνα χημικό, το ιδανικό θα ήταν να αναπτυχθεί μια διαδικασία η οποία να παράγει ένα υγρό χημικό καύσιμο όπως η μεθανόλη, μια διαδικασία δηλαδή πιο κοντά σε αυτήν της πραγματικής φωτοσύνθεσης αλλά και πιο πρακτικής, αντί για υδρογόνο και οξυγόνο.
Το σίγουρο είναι ότι η ηλιακή ενέργεια έχει ξεκαθαρίσει τη θέση της στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, και ο στόχος του συνεδρίου, που εν μέρει επιτεύχθηκε , ήταν να συγκεντρώσει τις απόψεις και τις ιδέες των χημικών ανά των κόσμο με σκοπό την προώθηση της έρευνας προς την αποδέσμευση από τα ορυκτά καύσιμα με την βοήθεια της χημείας.
medgreece.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου