Στο μουσείο της Βαγδάτης υπήρχε ένα αρχαίο αντικείμενο το οποίο οι αρχαιολόγοι θεωρούσαν ως απόδειξη χρήσης ηλεκτρισμού κατά την αρχαιότητα.
Το παράξενο αυτό κατασκεύασμα ήταν μια ηλεκτρική μπαταρία ηλικίας περίπου 2500 ετών.
Tο 1938, ένας Γερμανός αρχαιολόγος, ο Wilhelm Konig, έμελλε να κάνει μια ανακάλυψη, η οποία θα τάραζε τον επιστημονικό και τον αρχαιολογικό κόσμο. Σε ανασκαφές που έκανε λίγο έξω από τη Βαγδάτη, στην περιοχή Khujut Rabu, ανακάλυψε ένα μικρό πήλινο βάζο, ύψους 15cm και διαμέτρου 13cm, το οποίο περιείχε έναν χάλκινο κύλινδρο στερεωμένο στο χείλος της οπής, ο οποίος με τη σειρά του περίκλειε μια μικρή σιδερένια ράβδο σφηνωμένη σε καπάκι αποτελούμενο από στερεή πίσσα.
Μερικοί υποστηρίζουν, ότι δεν το ξέθαψε ο ίδιος, αλλά το βρήκε στην αποθήκη του μουσείου της Βαγδάτης, του οποίου ήταν και διευθυντής. Επίσης, δεν είναι ξεκάθαρο, το αν βρήκε ένα ή περισσότερα τέτοια βάζα, τα οποία σύμφωνα με επίσημα στοιχεία είναι περίπου 12, εκ των οποίων τα περισσότερα σε άσχημη κατάσταση.
Όπως και να έχει, έπειτα από έρευνες σχεδόν δύο χρόνων, ο Konig εξέθεσε μια εργασία σύμφωνα με την οποία το εύρημα αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο, από μια αρχαία μπαταρία.
Μεταξύ των αρχαιολόγων υπάρχουν διάφορες υποθέσεις σχετικά με τη χρησιμότητα αυτών των μπαταριών. Αποδίδουν τη χρήση τους στον γαλβανισμό μετάλλων ή στην επιμετάλλωση. Η επιμετάλλωση, γίνεται με δύο τρόπους: με σφυρηλάτηση λεπτών λωρίδων του ενός μετάλλου πάνω στο αλλο και με ηλεκτρόλυση. Οι μπαταρίες λοιπόν, είναι πιθανό να χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο για την ηλεκτρολυτική επιμετάλλωση. Ο γερμανός αιγυπτιολόγος και διευθυντής του μουσείου Roemer & Pelizaeus, δρ Arne Eggebrecht, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, υποστήριξε ότι κατάφερε με αυτή τη μέθοδο να επιχρυσώσει ένα κομμάτι ασήμι με μια πολύ λεπτη λωρίδα χρυσού, χρησιμοποιώντας χυμό σταφυλιού ως ηλεκτρολύτη.
Την ίδια στιγμή όμως, ένας ερευνητής στο ίδιο μουσείο, ο Bettina Scmitz, χαρακτήριζε τα στοιχεία του πρώτου «αξιολύπητα», κάνοντάς μας να έχουμε ακόμη μεγαλύτερες αμφιβολίες για την πραγματική χρήση αυτών των μπαταριών. Επιπλέον, άλλα αρχαιολογικά ευρήματα απορρίπτουν τη χρήση των μπαταριών για επιμετάλλωση, καθώς έχουν κατασκευαστεί, είτε απευθείας με επικόλληση φύλλων χρυσού στο βασικό μέταλλο, είτε με τη χρήση πάστας υδραργύρου. Παρ’ολ’αυτά, η χρήση των μπαταριών γι’αυτό το σκοπό, αποτελεί την επικρατέστερη από τις υποθέσεις. Άλλη μια πιθανή χρήση της μπαταρίας της Βαγδάτης, είναι για θεραπευτικούς σκοπούς. Ήδη από τότε, οι Κινέζοι έκαναν χρήση του βελονισμού, του οποίου τα αποτελέσματα συνδέονταν με την ύπαρξη ηλεκτρικού ρεύματος. Αν λάβουμε υπόψη και τις μυτερές προεξοχές που βρέθηκαν σε μια μπαταρία, τότε πιθανόν να στέκει μια τέτοια θεωρία. Ορισμένοι επιστήμονες πάντως υποστηρίζουν ότι δε στέκει για τον λόγο, ότι η τάση που θα παρήγαγε αυτή η μπαταρία, δε θα είχε αναλγητικά αποτελέσματα σε κάποιον δυνατό πόνο. Μια άλλη εξήγηση που πάει λίγο πιο μακριά, θέλει τους Αιγυπτίους να είχαν κατορθώσει να κατασκευάσουν κάποιας μορφής λαμπτήρες και με την ενεργοποίησή τους από τέτοιες μπαταρίες κατόρθωσαν να ζωγραφίσουν τις σκοτεινές αίθουσες των πυραμίδων.
Το εκπληκτικό είναι ότι η αρχαία αυτή μπαταρία μετρήθηκε…
Μετά από 2200 χρόνια συνέχιζε να παράγει τάση των 0,8-2V, ενώ η παράλληλη σύνδεση και άλλων μπαταριών,θα μπορούσε να οδηγήσει και σε μεγαλύτερες τάσεις!
Τίποτα δεν είναι παράξενο, και τίποτα δεν μπορεί να αποριφθεί, αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να μην υποτιμούμε και να κατανοήσουμε τις γνώσεις των αρχαίων λαών, που αποδεδειγμένα πολλές φορές ήταν πολύ πιο προχωρημένες από τις δικές μας .
Για την ιστορία, ο Αλεσάντρο Βόλτα το 1800 κατασκεύασε την "πρώτη" μπαταρία ακριβώς με τα ίδια υλικά.
Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε πως κατασκευάζεται μια τέτοιου είδους μπαταρία, με υλικά που υπάρχουν από την αρχαιότητα.
www.el.gr
Το παράξενο αυτό κατασκεύασμα ήταν μια ηλεκτρική μπαταρία ηλικίας περίπου 2500 ετών.
Tο 1938, ένας Γερμανός αρχαιολόγος, ο Wilhelm Konig, έμελλε να κάνει μια ανακάλυψη, η οποία θα τάραζε τον επιστημονικό και τον αρχαιολογικό κόσμο. Σε ανασκαφές που έκανε λίγο έξω από τη Βαγδάτη, στην περιοχή Khujut Rabu, ανακάλυψε ένα μικρό πήλινο βάζο, ύψους 15cm και διαμέτρου 13cm, το οποίο περιείχε έναν χάλκινο κύλινδρο στερεωμένο στο χείλος της οπής, ο οποίος με τη σειρά του περίκλειε μια μικρή σιδερένια ράβδο σφηνωμένη σε καπάκι αποτελούμενο από στερεή πίσσα.
Μερικοί υποστηρίζουν, ότι δεν το ξέθαψε ο ίδιος, αλλά το βρήκε στην αποθήκη του μουσείου της Βαγδάτης, του οποίου ήταν και διευθυντής. Επίσης, δεν είναι ξεκάθαρο, το αν βρήκε ένα ή περισσότερα τέτοια βάζα, τα οποία σύμφωνα με επίσημα στοιχεία είναι περίπου 12, εκ των οποίων τα περισσότερα σε άσχημη κατάσταση.
Όπως και να έχει, έπειτα από έρευνες σχεδόν δύο χρόνων, ο Konig εξέθεσε μια εργασία σύμφωνα με την οποία το εύρημα αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο, από μια αρχαία μπαταρία.
Μεταξύ των αρχαιολόγων υπάρχουν διάφορες υποθέσεις σχετικά με τη χρησιμότητα αυτών των μπαταριών. Αποδίδουν τη χρήση τους στον γαλβανισμό μετάλλων ή στην επιμετάλλωση. Η επιμετάλλωση, γίνεται με δύο τρόπους: με σφυρηλάτηση λεπτών λωρίδων του ενός μετάλλου πάνω στο αλλο και με ηλεκτρόλυση. Οι μπαταρίες λοιπόν, είναι πιθανό να χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλείο για την ηλεκτρολυτική επιμετάλλωση. Ο γερμανός αιγυπτιολόγος και διευθυντής του μουσείου Roemer & Pelizaeus, δρ Arne Eggebrecht, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, υποστήριξε ότι κατάφερε με αυτή τη μέθοδο να επιχρυσώσει ένα κομμάτι ασήμι με μια πολύ λεπτη λωρίδα χρυσού, χρησιμοποιώντας χυμό σταφυλιού ως ηλεκτρολύτη.
Την ίδια στιγμή όμως, ένας ερευνητής στο ίδιο μουσείο, ο Bettina Scmitz, χαρακτήριζε τα στοιχεία του πρώτου «αξιολύπητα», κάνοντάς μας να έχουμε ακόμη μεγαλύτερες αμφιβολίες για την πραγματική χρήση αυτών των μπαταριών. Επιπλέον, άλλα αρχαιολογικά ευρήματα απορρίπτουν τη χρήση των μπαταριών για επιμετάλλωση, καθώς έχουν κατασκευαστεί, είτε απευθείας με επικόλληση φύλλων χρυσού στο βασικό μέταλλο, είτε με τη χρήση πάστας υδραργύρου. Παρ’ολ’αυτά, η χρήση των μπαταριών γι’αυτό το σκοπό, αποτελεί την επικρατέστερη από τις υποθέσεις. Άλλη μια πιθανή χρήση της μπαταρίας της Βαγδάτης, είναι για θεραπευτικούς σκοπούς. Ήδη από τότε, οι Κινέζοι έκαναν χρήση του βελονισμού, του οποίου τα αποτελέσματα συνδέονταν με την ύπαρξη ηλεκτρικού ρεύματος. Αν λάβουμε υπόψη και τις μυτερές προεξοχές που βρέθηκαν σε μια μπαταρία, τότε πιθανόν να στέκει μια τέτοια θεωρία. Ορισμένοι επιστήμονες πάντως υποστηρίζουν ότι δε στέκει για τον λόγο, ότι η τάση που θα παρήγαγε αυτή η μπαταρία, δε θα είχε αναλγητικά αποτελέσματα σε κάποιον δυνατό πόνο. Μια άλλη εξήγηση που πάει λίγο πιο μακριά, θέλει τους Αιγυπτίους να είχαν κατορθώσει να κατασκευάσουν κάποιας μορφής λαμπτήρες και με την ενεργοποίησή τους από τέτοιες μπαταρίες κατόρθωσαν να ζωγραφίσουν τις σκοτεινές αίθουσες των πυραμίδων.
Το εκπληκτικό είναι ότι η αρχαία αυτή μπαταρία μετρήθηκε…
Μετά από 2200 χρόνια συνέχιζε να παράγει τάση των 0,8-2V, ενώ η παράλληλη σύνδεση και άλλων μπαταριών,θα μπορούσε να οδηγήσει και σε μεγαλύτερες τάσεις!
Τίποτα δεν είναι παράξενο, και τίποτα δεν μπορεί να αποριφθεί, αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να μην υποτιμούμε και να κατανοήσουμε τις γνώσεις των αρχαίων λαών, που αποδεδειγμένα πολλές φορές ήταν πολύ πιο προχωρημένες από τις δικές μας .
Για την ιστορία, ο Αλεσάντρο Βόλτα το 1800 κατασκεύασε την "πρώτη" μπαταρία ακριβώς με τα ίδια υλικά.
Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε πως κατασκευάζεται μια τέτοιου είδους μπαταρία, με υλικά που υπάρχουν από την αρχαιότητα.
www.el.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου